Een paar oude spiegels.
Dat heb je me nog nooit gezegd.
We hebben veel om dankbaar om te zijn.
Inderdaad. - Ik alleszins.
Gelukkig werd je niet zoals je moeder.
Ze kan het niet helpen.
Vroeg je ooit wie je vader was?
Als ik geen twaalf was geweest toen m'n moeder stierf
eindigde ik in een weeshuis net als Frank.
Ik weet het. Je ging meteen werken. - Ik moest mezelf zien te redden.
Het deed je geen slecht.
Kijk wat je nu allemaal hebt.
Ja, ik ben een gelukkig man.
Belde u deze namiddag een ambulance? - Ja.
En waarom deed u dat? - Ze had een miskraam.
Een miskraam? - Ja.
Mr Walsh zei ons dat iemand
uw dochter behandelde. - Als hij het zegt.
Dokters weten alles. Vraag het hem dan. - Ik wil het van u horen.
Hij belde u op, niet ik. Dit is mijn probleem niet.
Niet zo luid, Mrs Barnes.
Wie behandelde haar? - Een vrouw.
Weet u hoe ze heet? Hoe kwam u in contact?
Gewoon wat rondvragen.
Aan wie? - Mensen op het werk.
Waar werkt u? - Allard Laundry's Cloak and Mill Road.
Met wie sprak u? - Wat maakt dat uit?
Uw dochter overleed bijna.
Het is in uw eigen belang.
U beseft dat dit een ernstig misdrijf is?
Goed dan.
Vera? - Vera Drake.
Haar sprak u op het werk? - Nee, zij deed het.
Vera behandelde uw dochter?
Dus u weet wel hoe ze heet?
Kende je haar al eerder?
We werkten allebei in een wasserette in 1931.
Zag u haar nadien nog? Weet u waar ze woont?
Hoe ziet ze eruit?
Klein. Kleine handen... Ik raak toch niet in de problemen?
Toevallig, niet? Iemand die u jaren niet zag,
staat opeens voor uw deur. - Ik lieg niet.
U verdraait m'n woorden. - Rustig maar.
Ik beweer niet dat u liegt. Maar ik wil deze zaak grondig uitzoeken.
Help eens even, Sid.
Veel beter. Zoals altijd. - Kleine kamer, hè?
Feestelijk tafelkleed. - Het moet er toch mooi uitzien, hè?
Goedemiddag. Bent u Mrs Lilian Clarke?
Wie wil dat weten? - Inspecteur Webster.
Daar zijn ze. Hallo Joyce.
Even op adem komen. - Ziet ze er niet prachtig uit?
Hallo, tante Joyce. Alles goed?
Wat een mooie voering. - Lang geleden, oom Frank.
Gefeliciteerd, Ethel. Dit is geweldig nieuws.
Ik heb het zelf gedaan. Het is luipaardmotief.
Hopelijk liet je je geweer thuis, tante.
Kent u Edna MacKenzie?
Wat als ik ze ken? - Gewoon antwoorden, alstublieft.
Misschien.
Komt u soms in de theesalons in Holloway Road, Mrs Clarke?
Vorige woensdag ook? - Dat weet ik niet meer.
U bent niet echt behulpzaam.
Waar gaat dit eigenlijk over? - Kent u Vera Drake?
Dit lijkt wel een kruidenierswinkel. - Dat is voor de bejaarden, voor Kerstmis.
Hoeveel vraagt u voor een zakje thee?
Kreeg u woensdag twee gienje van Jessica Barnes?
Ik weet niet waar u het over hebt. - Ik denk het wel.
Mooie bijverdienste.
Heb jij wat lipstick op, Ethel? - Ze ziet er prachtig uit, hè?
Heb je dat zelf gebreid? - Nee, dat komt uit de winkel.
Schiet het huis op, oom Frank? - Ik hou hem bezig.
Ik sta al zes maanden op een ladder.
De buren hebben een televisie.
Heb je hem gezien? - Alleen door het raam.
Jij koopt er wel een, hè? - Dat staat al op m'n lijstje.
Vast niet goedkoop? - Slechts 36 pond.
Lieve hemel. - Vast geld genoeg?
En ook een mooie auto. - Een V8 Pilot.
Sid wil eens een ritje in je Javelin.
Even een blokje om. - Kijk maar uit het raam.
Dat is niet hetzelfde.
Hij staat daar toch goed? - Dat zei ik toch.
Je weet maar nooit. - Daar is hij. Laat hem binnen, Ethel.
Als je over de duivel spreekt.
Ben jij dat, Reg? - Kom erin.
Alles goed, maat?
Dit is m'n broer Frank. - Aangenaam.
Gefeliciteerd. - En zijn vrouw Joyce.
Doe je jas uit, dan gaan we eten. Ik verga van de honger.
Ik ben toch niet te laat? - Onzin. Ga zitten.
Hij ziet er elegant uit, hè?
Hier naast mij, oom Frank. - Wees maar braaf.
Schuif maar aan.
Bedankt, Ethel.
Op Ethel en Reg.
Welkom bij de familie. Veel geluk samen.
Ik hoop dat je evenveel geluk hebt als ik.
Nu kun je niet meer terug, Reg.
Je komt toch eten met Kerstmis? - Dat wil je niet missen.
Frank en Joyce komen ook, toch? - We hebben nog geen plannen.
Geen zorgen, we komen. - Het wordt leuk.
Begin maar een huis te zoeken. - Een knusse plek.
Het mijne volstaat.
Wij leefden jaren in één kamer.
We hadden een leuke tijd in Kendal Road.
Je merkt wel dat één kamer niet volstaat, al ben ik nu misschien wat te voorbarig.
Luister maar niet. - Dan word ik oom.
Wij hebben zelf ook nieuws. Ik moest de hele week zwijgen.
Vertel op, Frank. - Zeg het maar.
Joyce is zwanger.
Gefeliciteerd, dat is goed nieuws.
Gefeliciteerd, oom Frank. Gefeliciteerd, tante Joyce.
Dit is een dubbel feest. - Geef je glas eens, Joyce.
Ik ga wel. Bedien jij maar, Sid. - Geef de glazen maar door.
Goedemiddag. Inspecteur Webster, Metropolitan Police.
Woont Mrs Vera Drake hier?
Ja, inderdaad. - En u bent Mr Drake?
Is Mrs Drake thuis? We willen haar graag even spreken.
We hebben net een feestje voor de verloving van m'n dochter.
Het spijt me, maar we moeten uw vrouw spreken.
Waarover? - Dat mag ik niet zeggen.
Maar het is belangrijk.
Ze heeft nog nooit iets slechts gedaan. - Natuurlijk. Mogen we binnenkomen?
Hou eens even op. Het is de politie.
Het spijt me jullie feestje te verstoren, maar we moeten Vera Drake spreken.
Dit is mijn vrouw. - Wat is er?
Wilt u even gaan zitten? - Doe wat ze zeggen, Sid.
Mag ik u even alleen spreken, Mrs Drake?
Deze kant op, Mrs Drake. - Wat is er?
Rustig Sid, ik ga wel mee. - Blijf in de woonkamer, alstublieft.
Waar gaat dit over? - We houden u op de hoogte.
Als haar man heb ik het recht het te weten. - Dat weet ik. Doe nu wat gevraagd wordt.
Sluit de deur.
Ik ben inspecteur Webster. Dit is brigadier Vickers en agente Best.
Ik weet waarom jullie hier zijn. - Pardon?
Ik weet waarom jullie hier zijn.
Waarom zijn we hier?
Om wat ik doe.
Om wat u doet? - Ja.
Wat doet u dan, Mrs Drake?
Ik help jonge vrouwen. - U helpt jonge vrouwen?
Precies.
Hoe helpt u ze?
We hadden een feestje vandaag...
Mag ik gaan zitten? - Natuurlijk.
Ik wil het niet vergallen. Kunt u morgen niet terugkomen?
Het spijt me, Mrs Drake, maar we moeten dit vandaag afhandelen.
Echt? - Ja.
Waarom duurt het zo lang? - Dat weet ik niet.
Misschien is er iemand vermoord. - Alsjeblieft, Sidney.
In een van de huizen waar ze poetst. Hij zei dat het ernstig was.
Vast een kruimeldiefstal. - Waarom dan inspecteurs in burger?
Wilt u antwoorden, alstublieft? Hoe helpt u ze?
Als ze het niet aankunnen. - Als ze het niet aankunnen?
Juist. - Als ze zwanger zijn, bedoelt u?
Hoe helpt u ze?
Ik help ze weer bloeden. - U helpt hen de baby kwijt te raken?
Nu heb ik hun dag wel verpest, niet?
Voerde u een abortus uit? Klopt dat, Mrs Drake?
U voert abortussen uit, niet?
Dat doe ik niet. Zo noemen jullie het, maar ze hebben gewoon hulp nodig.
Ze kunnen nergens anders heen. Ik help ze. - Hielp u Pamela Barnes ook zo?
Pamela? Ja, dat deed ik.
Op vrijdag? - Precies.
Gaat het goed met haar? - Ze stierf bijna. Vorige nacht.
Ze overleeft het wel.
Ze ligt nu in het ziekenhuis.
Ik arresteer u voor het uitvoeren van een illegale ingreep op Pamela Mary Barnes,
te Flixton Street 37, London North 1 op zeventien november 1950.
U heeft het recht te zwijgen,
maar al wat u zegt kan tegen u gebruikt worden. Begrijpt u dat?
Ik denk het wel.
Ik moet u vragen mee te gaan naar het politiebureau.
Weet iemand in die kamer waarom we hier zijn?
U zegt het hen toch niet, hè? - Nee.
Het materiaal dat u gebruikte, ligt dat in dit huis?
Kunt u het even pakken?
Lukt het? - Dank je.
Leg het op het bed, alstublieft.
Kunt u even tonen wat erin zit?
Pardon? - Ik moet de inhoud zien.
Neem uw tijd.
Kunt u dat openmaken, alstublieft?
Kom op. - Vraag het hem, papa.
Blijf in de kamer, alstublieft.
Ik wil weten wat dit is. - Dat weet ik niet.
Mr Drake, kan ik u even spreken?
Wat gebeurt er?
Ik vrees dat ik uw vrouw moet meenemen,
om ons met een onderzoek te helpen. - Dan wil ik meegaan.
Dat mag u, maar u kan niet meerijden.
Ze moet naar het bureau.
Dit is een vergissing. - Natuurlijk.
Klaar? - Ja. Volg de sergeant.
Het komt in orde, Vera.
U weet waar het bureau is? - Ja. Even m'n jas nemen.
Ik breng je wel. - Je kunt beter hier blijven.
Blijf bij haar, pa.
Wat doe je? - Ik ga kijken.
Ethel, kom naar binnen, straks word je ziek.
Geen zorgen, schatje, ik ga met je mee.
Geen paniek, dit is gewoon de procedure. We bewaren alles wat we van jou hebben.
Doe maar weer aan. Ga zitten.
Draag je juwelen, Vera? - Nee.
Ik vrees dat je je trouwring moet afdoen.
Dat kan ik niet. - Ik weet dat dit moeilijk is voor u.
Ik heb hem nog nooit afgedaan. In 27 jaar.
We zullen er extra goed voor zorgen. Het zijn de regels.
Dank u.
Ik geef dit af aan de sergeant.
Weet u hoe lang dit gaat duren?
Ik weet niet meer dan u. Neemt u plaats, alstublieft.
Excuseer.
Gaat u zitten.
Blijf maar zitten, Mrs Drake.
Zo, Mrs Drake...
U helpt vrouwen in nood.
Hoe lang doet u dit al?
Dat weet ik niet.
Ruw geschat? Vijf, tien jaar?
Al heel lang. - Twintig jaar?
Misschien wel. - Ongeveer twintig jaar?
Nee... Ik weet het niet.
U bent in een politiebureau en gearresteerd
voor een ernstige misdaad. Begrijpt u dat? - Ja. Het spijt me.
Het is belangrijk dat u m'n vragen eerlijk beantwoordt.
Is mijn man hier al? - Ja.
Hoe bent u begonnen met vrouwen te helpen?
Rustig maar, Vera. - Beantwoord gewoon z'n vraag.
Is u dat als meisje ook ooit overkomen?
Weet u soms of er tijdens al die jaren nog vrouwen ziek werden?
Wat zei u? Het spijt me.
Hoeveel gingen er naar het ziekenhuis?
Bent u zeker?
Gebruikt u altijd de spuitpomp?
U gebruikte nooit breinaalden of haken? Of andere metalen voorwerpen?
Nee, dat zou ik niet doen.
Hoeveel vraagt u? - Wat?
Hoeveel betalen ze u?
Ik neem geen geld aan.
Dat doe ik nooit.
Dat is niet wat ik...
U doet het gratis? - Natuurlijk.
Ze hebben hulp nodig.
Kent u Lilian Clarke?
Hoe lang kent u haar al? - Van kinds af aan.
Zij brengt hen met u in contact, niet?
Soms.
Ook met Pamela Barnes?
Wist u dat Lilian Clarke twee pond kreeg van Pamela's moeder?
Ze geeft u nooit geld? - Nee.
Is dat de waarheid? - Ja.
Mag ik nu naar huis, alstublieft?
Nee, Mrs Drake, ik vrees van niet.
M'n kinderen zijn vast doodongerust.
Ze zijn vast zo terug.
We kunnen niet de hele nacht blijven, hè?
Als jullie willen vertrekken...
Stan zei ons te blijven dus dat doen we.
Ik rijd niet graag in het donker. - Het is al donker.
Mag de radio dan niet aan?
Ik ga nu uw verklaring in eigen woorden noteren en u opnieuw voorlezen.
Als u daarmee akkoord gaat, ondertekent u die. Duidelijk?
Ik zou beginnen met de vraag hoe lang u al vrouwen helpt?
Al heel lang.
Kunt u iets preciezer zijn?
De exacte tijd?
U verklaarde eerder al zo'n twintig jaar. - Zei ik dat?
Dus ik schrijf op:
Ik help jonge vrouwen al twintig jaar.
Ongeveer twintig jaar.
Wat is er mis met een muur beklimmen? - Hangt ervan af wat erachter is.
U, Vera Rose Drake, werd aangeklaagd op zeventien november 1950,
te Flixton Street 37, London North 1,
omwille van het uitvoeren van een illegale abortus met instrumenten
op Pamela Barnes, in strijd met artikel 58 van de wet op mensenrecht uit 1861.
Wilt u hier iets aan toevoegen? U heeft het recht te zwijgen,
maar al wat u zegt wordt genoteerd en kan tegen u gebruikt worden.
Bedankt, sergeant.
Deze kant op, Vera.
Wat is er aan de hand? Waar gaat dit over?
Luister, kunt u even wachten?
Ga zitten.
Ik sprak net met uw man.
Hij weet niet waarom u hier bent, hè?
Hij komt het heus te weten.
Waarom vertelt u het hem zelf niet? Ik kan hem nu even binnenlaten.
Dat is het beste, denkt u niet? - Ja.
Ik en agente Best moeten wel aanwezig zijn, begrijpt u?
Als je klaar bent...
Dat is het, Vera.
Het spijt me.
Waar moet jij spijt over hebben?
Wat is er, schatje?
Ze is helemaal overstuur. Dit verdient ze niet.
U moet het hem vertellen, Mrs Drake.
Uw vrouw is aangeklaagd.
Ik vrees dat ze de nacht in het bureau zal moeten doorbrengen.
We zullen goed voor haar zorgen. - Morgen verschijnt ze voor de magistraat.
Als u me wilt volgen.
Vertel het Ethel en Sid niet. Beloof het me.
Waar is Vera? - Waar is mama?
Ze houden haar daar vannacht. - Waarom? Wat is er dan?
Laat je vader z'n jas uitdoen.
Laten me even praten met oom Frank. Vijf minuten.
Ze zit dik in de problemen. - Waarom? Wat is er gebeurd?
Wat moet ik doen? - Wat is er dan?
Vertel het me. - Ik kan het niet.
Ze hielp jonge vrouwen.
Wat bedoel je?
Jonge vrouwen die zwanger zijn.
Je bedoelt...
Ik kan niet geloven... - Ze zei het waar de politie bij was.
Ze vroeg het de kinderen niet te vertellen. Wat moet ik doen?
Je moet ze de waarheid vertellen.
Wat gebeurt er nu met haar? - Morgen moet ze voorkomen.
Die agent gaf me de naam van haar advocaat.
Daar ga ik morgen meteen heen. - Ik ga met je mee.
Joyce, neem je jas.
Eindelijk. Pardon. - Ik zie je morgen.
Ethel, waar is m'n hoed?
Je kunt beter naar huis gaan, Reg.
Natuurlijk. - Leuk je te leren kennen.
Je hebt nog steeds je jas aan.
Kom je morgen? - Na het werk.
Bedankt voor het feest.
Geen dank. Hou je goed, Reg. - Jij ook.
Thee? Of een boterham?
Nee, dank je. - Zeker?
Goedenacht dan, Vera.
Ik kan het niet geloven.
Hoe kon ze zoiets doen?
Ze wilde alleen maar helpen, Sid.
Maar het is verkeerd, toch?
Wat ze ook deed, ze deed het uit goedheid.
Ze stelde ons teleur.
Ik ben Mr Lewis, uw advocaat.
Stanley kwam bij me vanmorgen en vroeg me u te vertegenwoordigen.
Hij wacht buiten met Frank. - Is Frank hier?
Ja, ze vangen elkaar op.
Ik heb een paar vragen voor u, maar u heeft er vast ook heel wat voor mij.
Waarom begint u niet?
Zaak nummer vijf op de lijst, edelachtbare. Vera Rose Drake.
Goedemorgen, edelachtbare.
Het is een voorrecht Mrs Drake te vertegenwoordigen
en mijn bedoeling haar op borgtocht vrij te krijgen.
De politie heeft geen bezwaar tegen dit verzoekschrift.
Bedankt, Mr Lewis.
Bent u Vera Rose Drake?
Waar woont u?
Nummer 82... - Hardop, alstublieft.
Essex Buildings 82, Oslo Street, London North 1.
U wordt aangeklaagd omdat u op zeventien november 1950,
te Flixton Street 37, North 1,
een illegale abortus wilde uitvoeren op Pamela Mary Barnes,
in strijd met artikel 58 van de wet op mensenrecht uit 1861.
Inspecteur Ernest Webster, Afdeling G, Metropolitan Police.
Ik zweer bij God de waarheid te vertellen, de hele waarheid en niets anders.
Als gevolg van een telefoontje van hoofdverpleegster Coombes,
gingen sergeant Vickers, agente Best en ik
naar het North London Ziekenhuis op achttien november...
...zei de verdachte: 'Ik weet waarom jullie hier zijn. '
'Ik help jonge vrouwen in nood. Ik help ze weer bloeden. '
Ik zei: 'U voert abortussen uit?'
Ze zei: 'Nee, zo noem ik het niet. Ik help ze gewoon. '
Ze gaf toe een illegale operatie hebben uitgevoerd op Barnes
en toen ze hoorde van haar toestand, raakte ze overstuur.
Ik pauzeerde even en op mijn vraag
toonde ze het gebruikte materiaal: een Higginson spuitpomp en kaasschaaf.
Mrs Drake ging mee naar het bureau waar ze vrijwillig een verklaring aflegde.
Ze werkte goed mee en had geen strafblad.
We wijzen de borgtocht niet af.
Mijn borgaanvraag is gebaseerd op het feit dat ze in verscheiden huishoudens helpt,
een vast verblijf heeft, getrouwd is, twee kinderen heeft
en een oude moeder die allemaal van haar afhankelijk zijn.
Ze werkte goed mee met het politieonderzoek
en vroeg nooit, trachtte zelfs nooit om een vergoeding te vragen.
Ze heeft geen eerdere veroordelingen, maar kan echter niets garanderen.
Ik keur de vrijlating tegen borgtocht goed. - Dank u zeer, edelachtbare.
Sta op, Mrs Drake.
Ik laat u vrij tegen de borgtocht van vijftig pond,
om over drie weken opnieuw hier voor het hof te verschijnen...
Achttien december. - Om tien uur op achttien december.
Bedankt, inspecteur.
Ik denk niet dat ik het aankan naar de gevangenis te gaan.
Ik kan maar beter gaan.
Ga je wat werken? - Ja, ik denk het.
Doe je jas uit.
Hallo, Sid.
Ik had jou hier niet verwacht.
Kom binnen en ga zitten, Sid.
Ik ga wel naar m'n kamer.
Ik ken haar al van toen ik zes was.
Ze was als een moeder voor me.
Allebei.
Ze betaalden voor m'n opleiding. - Ja, dat weet ik.
Al hun spaargeld.
Toen ik nog alleen woonde, zat ik altijd daar.
Ze leerde me walsen in het salon. Ze liet ons altijd lachen.
Stomme koe. Hoe kan ze zo egoïstisch zijn?
Nu weten jullie alles.
Ik wilde dat ik niks wist. - Dat geldt voor ons allemaal.
Het spijt me zo.
Hoe kon je zoiets doen? Ik begrijp het niet.
Dat hoeft ook niet, Sid.
Waarom deed je het?
Ik moest het doen.
Maar het is verkeerd, niet?
Ik denk het niet. - Natuurlijk wel.
Het zijn kleine baby's.
Je hoort het of leest het in de kranten, maar je verwacht het niet van je moeder.
Je had het recht niet. - Dat is genoeg, Sid.
Moeten we dan gewoon doorgaan en doen alsof er niets gebeurd is?
Genoeg. - Ze loog tegen ons.
Ze verzweeg het, maar ze loog niet. - Dat is hetzelfde.
Niet waar.
Het is smerig.
Hoe gaat het? - Kom erin.
Het lijkt me niet eerlijk.
Neem nu mijn moeder. Met zes in twee kamers.
Dat is niet erg als je rijk bent,
maar als je ze niet kan voeden, kan je ook niet van ze houden, toch?
Arme Sid.
Hij ziet alles zwart-wit. Hij is jong.
Ik kan het 'm niet kwalijk nemen. - Hij draait wel bij.
Ik weet het niet, Stan.
Ik kan het m'n moeder niet vertellen. - Ze hoeft het niet te weten. Rustig maar.
Iedereen komt het te weten, Sid.
Sommigen zullen je negeren, je mijden.
Kun je ze het verwijten? - Wil jij ook een van hen zijn?
Kun je je eigen moeder niet in de ogen kijken?
Weet je nog toen je vertrok in de oorlog, je je omdraaide en tegen me zei:
Je bent nu de man des huizes, jij moet alles regelen.
Dat deed ik. Ik was pas dertien.
Mama, Ethel en ik hebben ons sterk gehouden
Toen deed ze het vast ook al.
Hoeveel zal ze gedaan hebben? Tientallen? Honderden?
Ze vertelde het mij en Ethel niet, maar ze verzweeg het zelfs voor jou.
Anders had ik het gestopt. - Ben je niet eens kwaad?
Natuurlijk wel, idioot.
Vraag je me haar te vergeven? - Ja.
Je kan het haar wel vergeven, ze is je moeder.
Ze zou jou alles vergeven.
Ik weet dat je denkt dat ze iets slechts gedaan heeft.
Maar ze zal genoeg gestraft worden.
We mogen haar niet in de steek laten.
Ik weet niet wat ik je moet zeggen. - Je hoeft niets te zeggen.
Ik maak me zorgen om je.
Je moet om je vader denken. - Natuurlijk doe ik dat.
Ik hou van je, mama.
Gaarne staan.
Vera Rose Drake, u moet voorkomen op het Centrale Rechtshof op 10 januari 1951.
Ik zet uw borgsom op vijftig pond. Verder mag u de verdediging voeren.
Dank u, edelachtbare.
Ik wil die vrouw niet zien.
Ik kan niet bij haar in de buurt zijn. - Het is kerst.
Ik kan niet met haar rond één tafel zitten. Het spijt me, ik kan het niet helpen.
Wat moet ik tegen hem zeggen? - Dat weet ik niet.
We hebben nog nooit samen kerst gevierd.
Oké, ik ga mee. Voor jou.
Maar ik blijf niet. Iets drinken en dan weer weg. Goed?
Drie van de vorige werkgevers van uw vrouw gaven antwoord.
Mrs Wells reageerde jammer genoeg zelfs niet na twee brieven.
Maar ondanks de lovende woorden wil niemand, gezien de omstandigheden,
komen getuigen in uw voordeel.
Mrs Kitchener betuigt echter wel haar medeleven.
Beter nieuws is dat u vertegenwoordigd wordt door Hammiston Ward,
een uitstekend advocaat die uw zaak zo goed mogelijk zal voorstellen.
Misschien geeft de rechter de minimumstraf: slechts achttien maanden.
Meer hoop kan ik u niet geven. Het spijt me.
Alles goed, Joyce? - Ja, dank je.
Eet je niet van je pralines?
Ik neem er zo eentje.
Neem jij maar.
Ik heb in tijden niet zo'n mooie kerst gehad.
Heel erg bedankt, Vera.
Geweldig.
Is uw naam Vera Rose Drake?
Ja. - U wordt beschuldigd
voor het gebruik van een instrument met de intentie om abortus uit te voeren,
een strijd met artikel 58, wet op mensenrecht.
De exacte aanklacht luidt dat op 17 november 1950 in de provincie Londen,
u onwettig een instrument heeft gebruikt met de intentie abortus uit te voeren bij
Pamela Mary Barnes. Wat zegt u? Schuldig of onschuldig?
Schuldig.
Kunt u wat harder praten, zodat u verstaanbaar bent?
Ik ben schuldig.
Dank u. - Gaat u zitten.
Nadien heeft de inspecteur de beschuldigde aangehouden en op haar rechten gewezen.
Toen werd gevraagd om de instrumenten nodig voor de abortus, in te leveren.
De verdachte leverde negen objecten in. Deze lagen op de kast in de slaapkamer.
Een spuitpomp, bewijsstuk EW1. Een kaasschaaf, bewijsstuk EW2.
Een nagelborstel, bewijsstuk EW3.
Een fles desinfecteermiddel, bewijsstuk EW4.
Gewikkeld in een handdoek, bewijsstuk EW5.
Een stuk desinfecterend zeep, gewikkeld in een droogdoek. Bewijsstukken EW6 en EW7.
De laatste twee objecten zaten in een tinnen doos. Bewijsstuk EW8.
Al deze objecten zaten in een tas welke bewijsstuk EW9 is.
Geld interesseert Vera Drake niet.
Ze helpt alleen haar medemens wanneer hierom gevraagd wordt.
Ze heeft altijd mensen geholpen.
Haar bezorgdheid jegens de medemens zette haar aan tot het plegen van
één van de meest zware misdrijven uit de geschiedenis.
Maar haar intentie was de jonge vrouw te helpen. Niet om haar kwaad te doen.
Er is niemand zo opgelucht als zij over het herstel van Pamela Barnes.
Er is geen twijfel over het feit dat deze vrouw dit nooit opnieuw kan doen.
Daarmee sluit de verdediging haar pleidooi. - Dank u, Mr Ward.
Wil de verdachte gaan staan?
U bent schuldig bevonden op de aanklacht.
Heeft u nog iets in te brengen, voordat de rechter uitspraak doet?
Blijft u staan.
Vera Rose Drake, u pleegde een misdrijf
waarvan de ernst niet mag worden onderschat.
De wetgeving is hierover erg duidelijk en deze heeft u willens overtreden.
Door dit te doen heeft u het leven van een kwetsbare jonge vrouw geriskeerd.
Had de medicus niet ingegrepen dan was de aanklacht nog ernstiger geweest
dan degene waarvoor u nu terecht staat.
Nu, ik hoorde dat u schuldig pleitte en dat nam ik mee in mijn overweging.
Ik heb zorgvuldig geluisterd naar de voorstellen van uw raadsman,
maar ik heb vandaag geen reden gezien dichter bij uw wensen te komen
daarom lijk ik reden te hebben u in bewaring te laten nemen.
Natuurlijk zal de ernst van uw misdrijf zich uiten in mijn vonnis.
Dit zal dienen om anderen af te schrikken.
Hierbij veroordeel ik u tot een gevangenisstraf van twee en half jaar.
Neem haar mee.
Allen opstaan.
Ze komt je niet opzoeken. Voorlopig niet.
Waarom niet? - Ethel komt wel langs.
Ze is toch niet dood? - Nee, ze is niet dood.
Hoe lang moet je zitten? - Twee en half jaar.
Eerste misdrijf? - Ja, natuurlijk.
Is ze overleden? - Nee.
Ik weet niet wat ik had gedaan als ze was overleden.
De mijne ging wel dood. - De mijne ook.
Wat gebruikte je?
Een spuitpomp. - Hartstikke goed.
Heel vaak gebruikt, hartstikke veilig.
Ja, ik weet niet wat er gebeurde. - We doen gewoon ons best.
Hoe lang moeten jullie zitten? - Drie jaar.
Vier. - Tweede keer voor ons.
Kop op, je zit de helft maar uit. - Voor je het weet ben je vrij.
Tot later.
Kijk uit waar je loopt, Drake.
Ter nagedachtenis van mijn ouders, een dokter en een vroedvrouw.
Vertaald door SNERT